Foto: Martin Brink

Column Willem de Vos: Tuinieren

  Column

Kent u de film Being there? Een komisch drama uit 1979. Komisch omdat hij gaat over een tuinman die het tot president van de VS schopt, doordat hij alles vergelijkt met de seizoenen en verder vooral zijn mond houdt. Omdat hij buiten zijn groene kennis, helemaal niets te zeggen heeft; dat wordt uitgelegd als een teken van wijsheid en overzicht. Dramatisch omdat er zoveel waarheid in zit. Om president te worden hoef je geen briljante, bevlogen liefhebber van mensen te zijn met politieke en strategische inzichten. Allerlei mindere karaktereigenschappen en talenten blijken ook te werken. Helaas liggen de voorbeelden voor het oprapen. En ik weet zeker dat een van de huidige presidenten niet eens zijn eigen tuin kan onderhouden.

Tot president zal ik het nooit schoppen, omdat Nederland geen republiek is en dat voorlopig ook niet zal worden. En omdat ik niet van tuinieren houd. Onlangs was mijn lief begonnen met het snoeien van onze dakplatanen die proberen de hemel te bereiken. Ik hielp haar met het weghalen van de lange takken en hoestte binnen de kortste keren de longen uit mijn lijf.

Ik heb geen hekel aan vuile handen en ook niet aan zwaar werk. Bovendien geniet ik graag van en in onze tuin, maar onkruid herkennen valt mij zwaar en als slakken de bladeren van de Hosta opeten, lukt het mij niet om daarover in te zitten. Ik heb wel eens ’s avonds op verzoek met een zaklamp naaktslakken opgespoord en verplaatst naar de biobak, maar niet van harte. De taxushagen, die onze tuin doorsnijden en er perspectief in aanbrengen, snoeien gaat me wel goed af, maar het opruimen van de takjes verveelt mij al snel. Ook al konden we ze ooit inleveren voor een nobel doel: het winnen van de stof Taxotere als basis voor een medicijn tegen kanker.

Ik verlang naar het voorjaar, als de dan nieuw aangelegde voortuin van het CLV, waar nu de bouwplaats zich bevindt, weer groen zal worden. En ik kan met genoegen kijken naar de prachtige oude bomen die gelukkig konden blijven staan. Een ervan moest wel fors worden teruggesnoeid, anders was hij het gebouw binnengekomen. Niets tegen groen in het nieuwe gebouw, maar niet door roeien en ruiten. En als de harde werkers van het tuinonderhoud weer van de partij zijn, geniet ik niet van het geluid van de bladblazers, maar wel van het resultaat. En ik verbaas mij erover, hoeveel werk zij op een dag weten te verzetten, zodat een wintertuin weer een paradijsje wordt. Ik zie de leerlingen al op het gras zitten. Want een bordje ‘verboden het gras te betreden’ is niet in bestelling. Dat staat wel in onze eigen voortuin, gevonden in Frankrijk: ‘Respectez les pelouses et les plantations’, respecteer het gras en de planten. Alleen hebben we al jaren geen gras meer maar grind. Ook mooi.

Willem de Vos, rector CLV

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden