Willem de Vos.
Willem de Vos. (Foto: Martin Brink)

Column Willem de Vos: Rookvrij

  Column

‘Valt het je op dat de zon feller schijnt, als de rook om je hoofd is verdwenen?’, zong Boudewijn de Groot al in 1969. In die tijd was roken doodnormaal. Misschien is dat wel letterlijk het goede woord. Een jaar later ging ik naar de brugklas. Leraren rookten gewoon voor de klas tijdens de les en daar had niemand het over. Mijn beide broers rookten pijp, mijn vader sigaren, gewoon in huis of in de auto; mijn moeder heel af en toe een sigaret na het eten. Voor Vaderdag maakte ik op de lagere school van een Buismanbusje, beplakt met halve houten wasknijpers, een tonnetje om thuis rookwaren op tafel te kunnen zetten. Want op verjaardagen stonden de sigaren en sigaretten voor de gasten op tafel. In de jaren daarna kleide ik een asbak en maakte ik een mooi bewerkte houder voor vier luciferdoosjes.

Ik weet nog dat in een van mijn eerste jaren als leraar het verbod om voor de klas te roken werd uitgevaardigd. Een collega bestond het om in de deuropening te gaan staan roken, dan stond hij namelijk niet voor de klas. Toen kwam de discussie over roken in de lerarenkamer op gang. Er werd een scherm opgehangen aan het plafond en een afzuigingsapparaat, om rokers en niet-rokers van elkaar te scheiden.

Weer later werden rokers verbannen naar een aparte rookruimte. Leerlingen mochten in het gebouw beslist niet roken, maar kregen meestal ergens een afdak toegewezen. Vreemd genoeg waren dat wel vaak de meest gezellige plekken, net als de rookruimte voor medewerkers. Misschien kent u het tegeltje wel: Een tevreden roker is geen onruststoker.

Nog één herinnering en dan op naar vandaag. Toen mijn vrouw en ik trouwden in 1982 vroeg de uitbater van het hotel waar de receptie zou plaatsvinden of er rookwaren op de tafels moesten staan. Ons antwoord was nee, enerzijds omdat ik niets met roken had, anderzijds omdat we strak op de kosten moesten sturen. Volgens afspraak stonden ze er niet en moesten rokers het hebben van hun eigen of gebietste sigaretten. Tot onze verontwaardiging stonden ze wel op de rekening! Op naar 2020, of zal ik eerst nog opbiechten dat ik wel eens een pakje halfzware shag voor mijn lief haalde, als zij in spanning zat voor een tentamen, of vanwege een ander ongemak? Dat wil zij er vast niet in hebben :-).

Vanaf 1 augustus is roken op alle schoolpleinen wettelijk verboden. Op het CLV gold dat verbod al op 1 augustus 2015. Een half jaar later sloten we ook de rookruimte voor medewerkers. Aanvankelijk stonden er nog hele horden leerlingen buiten de hekken te roken. Of ze trokken tot ergernis de wijk in. Nu zien we dat steeds minder. Zien roken doet roken. En het omgekeerde gaat dus ook op. Hoera! zegt een verstokte niet-roker. Geen bekeerling, want ik heb zelf nooit gerookt.

Willem de Vos, rector CLV

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden