Nunzia ter Burg uit Veenendaal-
Nunzia ter Burg uit Veenendaal- (Foto: indebuurt Veenendaal)

Ex-coronapatiënt Nunzia (24): 'Zo ziek ben ik nog nooit geweest'

Door Kelly van Straten

Veenendaal - Van vrolijk en energiek naar oververmoeid en eenzaam. De 24-jarige Nunzia ter Burg uit Veenendaal raakte vier maanden geleden besmet met het coronavirus en herstelt daar nu nog steeds van. “Ik werk twee uur per week en dat is eigenlijk al veel.” 

“Ik had al veel langer het gevoel dat ik een griepje te pakken had, maar ik maakte mij er niet zo druk om”, vertelt Nunzia in haar woonkamer. Totdat ze op 18 maart, twee dagen na de allereerste persconferentie, thuis kwam te zitten. “Ik was anderhalve week goed ziek, maar daarna ging ik gewoon weer vol goede moed aan het werk.”

Heftig

Dat bleek al snel een vergissing te zijn. “Toen ik weer aan de slag ging, merkte ik dat de klachten nog vrij heftig waren.” Tijdens een vergadering met haar collega’s van het Gerechtshof in Arnhem werd het haar te veel. “Ik heb altijd wel mijn woordje klaar, maar ik was plots doodop. Ik werd draaierig, kreeg koorts, was benauwd: het was alsof mijn lichaam werd overgenomen.”

Ze kwam voor de tweede keer thuis te zitten, maar dit keer langer dan anderhalve week. “Ik dacht: shit, dit is serieus. De eerste keer kon ik nog voor mezelf zorgen, maar nu ben ik afhankelijk van anderen. Boodschappen doen? Eten koken? Ik had nergens kracht voor!”

“Zo ziek ben ik nog nooit geweest”, bevestigt ze. “Ik ging van de bank naar mijn bed, en weer terug. Een boek lezen was al vermoeiend, want het coronavirus had – en heeft nog steeds – invloed op mijn concentratie.”

Handrem

Ze ging in quarantaine: de handrem ging op haar drukke bestaan. Van veertig uur in de week werken, twee keer per week sporten en een druk sociaal leven was plots niets meer over. Dat was niet makkelijk: “Je voelt je heel alleen”, zegt ze serieus. “Het voelde alsof ik mijn collega’s in de steek liet. Ik voelde mij echt geïsoleerd van de buitenwereld.”

Nu, vier maanden later, is ze negatief getest en pakt ze de draad langzaam op. Heel langzaam, verduidelijkt ze: “Fietsen? Traplopen? Ik doe alles in slakkentempo. Ik voel mij heel oud”, zegt de 24-jarige voorzichtig. “Ik heb nog steeds hoofdpijn, concentratieproblemen, last van mijn ademhaling en verhoging na fysieke inspanning.”

“Ik werk twee uur per week en om eerlijk te zijn is dat soms al te veel. Ik moet al mijn bezigheden doseren.” Net als haar medicatie. “Ik heb medicijnen tegen migraine, maar daarvan mag ik er maar tien per maand. Ik zit deze week al op vijf pillen”, zegt ze cynisch. “Ik heb zo’n hoofdpijn; ik ben daardoor niets waard. Het is echt niet leuk.”

Tegenstrijdige adviezen

Ze blikt nog even terug. “Normaal gesproken ga je naar een huisarts en neem je die raad aan, maar in de afgelopen maanden heb ik zoveel tegenstrijdige berichten ontvangen. Iedere deskundige zei iets anders. Die onzekerheid maakt de situatie gewoon heel eng.”

“Ik hoop dat het snel beter wordt; ik heb een verwijzing voor de sportgeneeskundepoli. Daar word ik behandeld door een diëtist, neuroloog en sportarts. Eindelijk hulp, dat geeft een goed gevoel. Ik heb één ding geleerd de afgelopen maanden: luister altijd naar je lichaam.”

 Lees ook: 

Dit artikel komt van indebuurt.nl/veenendaal. Meer inspirerende verhalen over Veenendaal lezen? Ga dan naar de site.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden