Voor Peter Baten was het afzien en genieten op de Vierdaagse

De Veenendaalse binnenstadsmanager Peter Baten is een geoefende wandelaar. Vorige week liep hij samen met zijn wandelvriendin zelfs de Nijmeegse Vierdaagse. (Foto: PR)
De Veenendaalse binnenstadsmanager Peter Baten is een geoefende wandelaar. Vorige week liep hij samen met zijn wandelvriendin zelfs de Nijmeegse Vierdaagse. (Foto: PR) (Foto: )

Veenendaal - De Veenendaalse binnenstadsmanager Peter Baten loopt wekelijks heel wat af in het centrum van Veenendaal. Minder bekend is dat hij daadwerkelijk een wandelfanaat is en vorige week zelfs de Vierdaagse van Nijmegen voor alweer de zevende keer heeft volgemaakt. Hij schoof daarvoor alles aan de kant, zelfs een belangrijke startbijeenkomst voor een Veenendaal-jubileum volgend jaar. Een gesprek in monoloog, opgetekend door zijn wandelvriendin die de tocht voor de tiende keer volbracht, grotendeels met de altijd goedgehumeurde Baten waarbij vooral het waarom en de ervaring an sich van de 'tocht der tochten' de insteek is.

''Laat ik beginnen te zeggen dat ik er dit jaar weer ingetrapt ben: 'De never-ending vierdaagse uitdaging'.
Vorig jaar, ik weet nog waar, besloot ik onder de brandende zon met het zoveelste refrein van 'Liever te dik in de kist dan een feestje gemist' en een mond vol met aan de linkerkant een zout dropje en op rechts een halfzacht zout tukkie, afgewisseld met een lauw stukje komkommer waar ik eigenlijk geen zin in had maar toch maar pakte omdat het kind me zo aandoenlijk aankeek met haar plastic bakje waar nog niemand iets uit had gepakt, dat dit echt mijn laatste keer zou zijn.

Het is wel best zo, dacht ik. Gezegend met het feit dat ik het woord 'blaren' alleen maar ken van de dramatische aanblikken onderweg, heb ik natuurlijk ook zo mijn dingetjes. Zoals het licht bonkende pijntje in mijn hoofd als om drie uur 's nachts de wekker gaat. Tegen beter weten in toch net een biertje teveel gedronken bij finish de dag ervoor.
Het zal de adrenaline wel zijn die je na 40 kilometer lekker voor de gek houdt en laat denken dat die ene nog best wel kan. Opstaan van een omgekeerde bloembak aan de kant van de weg na een kopje koffie met een puddingbroodje gaat ook niet geheel pijnloos. Mijn achillespezen lijken dan soms net iets te kort en ik check toch maar even mijn schoenzolen. Zitten er nou hete spijkers in?

'Eng lied'

De zangclubjes vielen dit jaar gelukkig mee. Slechts één keer een aanzet gehoord van het meest vreselijke lied dat er bestaat: "Aloette". Of ze ook nog van je houdt als je een.. en dan komt de opsomming van alle denkbare ellende zoals: hamertenen, flaporen, puisten, een kromme rug, hazelip of waterhoofd hebt. "Stop Stop", zei ik, "begin alsjeblieft niet met dat enge lied!"
Vorig jaar kon ik me niet inhouden en ben achterwaarts voor het zangclubje uit gaan lopen en gezegd dat ik een kind heb met een waterhoofd en een neefje met een hazenlip. Soms moet je mensen wakker schudden toch?
Dat ik geen humor heb zeiden ze, maar staakten gelukkig wel meteen hun 'valse' gezang.
Over ware humor gesproken: Sta ik dit jaar, op de dag van inschrijving, bij de kassa van het Kruidvat om een tube zonnebrand af te rekenen achter een jongeman met een rood bandje om (loopt 50 km). Zonder blikken of blozen pakt hij een doosje Durex-condooms uit het rek naast de kassa (in mijn jonge jaren een ondenkbare plek om zoiets intiems ten toon te spreiden) en legt het op de toonbank.
Het meisje neemt de betaling in ontvangst, hoort "nee dank je" als ze vraagt of hij er een tasje bij wil en zegt vervolgens: "Nou veel succes met lopen!"

'Wandelwol'

De nieuwe uitvinding 'wandelwol' is voor mij ook reden tot een onderdrukte grijns. Voor tussen de tenen, achter op de hielen of onder de bal van de voet bedoeld, zie ik lopers struggelen om het wel of niet met tape gefixeerd in de sok op de plaats van bestemming te krijgen maar belandt het volgens mij steeds daar waar het niet moet zijn. Alsof er een schaap in de rui langs de pleisterplaatsen heeft gelopen.
Ergernis is een ding waar je over heen kunt stappen, heb ik gemerkt toen ik op de via Gladiola een loper zo irritant de aandacht van het publiek zag opeisen met zijn triomf- en wave-gebaren. Wie weet is dit de enige dag in het jaar waarop hij de waardering af kan dwingen die hij wellicht thuis of op zijn werk nooit krijgt. Fijn voor hem, doorlopen en deze held in dit geval vooral niet wakker schudden!

Onuitwisbare emotie

Vertedering is echter een absoluut onuitwisbare emotie die ik steeds weer ervaar als ik een medeloper passeer die tandenbijtend de ene voet voor de andere moet zetten of de militair die met verbeten blik van de pijn in zijn soldatenkistjes zijn tranen onderdrukt en ondersteund wordt door twee van zijn maten, nog maar niet te spreken over en het hand in hand lopende, zeker De mensen die lopen voor een goed doel.
Zeker allemaal met ergens in hun dichte nabijheid, een groot verdriet om een ernstige ziekte. De rolstoelers, de halfzijdig verlamden en al die andere toppers die met een wel of niet aangeboren aandoening meelopen.
Respect, respect !
En nu weer thuis in 't Veen met mijn medaille, lekker met de voeten omhoog, bekruipt me een gevoel van dankbaarheid dat mijn lijf het weer gedaan heeft en heb ik nu al een gevoel van heimwee.

Geweldig feest

Wat was het een geweldig feest! In deze tijd van zoveel onverdraagzaamheid, onbegrip, angst voor terreur ook, heb ik toch maar weer vier dagen lang deel uit mogen maken van dit unieke wereldevent. 45.000 mensen die 'pardon' zeggen als ze je inhalen of je per ongeluk licht aanstoten, opstaan van hun stoel als ze zien dat jij die net even wat harder nodig hebt, die hun afval netjes wegleggen, niet voordringen in de rij voor een versnapering, die elkaar succes wensen en ondersteunen waar nodig. In al die jaren heb ik nog nooit een wanklank gehoord. De Vierdaagse van Nijmegen is voor mij een ware vredesmars. Als mijn lijf het toelaat doe ik volgend jaar weer mee.''

Meer berichten