Jan Bos gaat over de finish. Weet gehaald!
Jan Bos gaat over de finish. Weet gehaald! (Foto: )

Pijn verbijten voor 'Make-A-Wish' tijdens 4Daagse Nijmegen

Door Jan Bos

Veenendaal/Regio - 'De grimas op zijn gezicht was veelbetekenend maar ondanks de pijn die veroorzaakt werd door hielspoor onder één van zijn voeten was hij vastbesloten om deze 'walk of the world' weer uit te lopen. Hij had zich namelijk ten doel gesteld zich te laten sponsoren voor de stichting 'Make-A-Wish, die zich inzet voor het realiseren van wensen voor kinderen met een levenbedreigende ziekte. De 4 daagse van Nijmegen is weer begonnen!'
 

Hielspoor

Brand van Dijk (23e keer) uit Amerongen, één van een groep van 12 lopers uit Veenendaal en omringende dorpen, had zich de start van deze Nijmeegse 4 daagse anders voorgesteld. Tijdens de voorafgaande maanden had hij een hielspoor opgelopen en dat werd een hinderlijke belemmering om de 160 kilometer in Nijmegen te voltooien. Gelukkig brachten doorzettingsvermogen en zo nu en dan een opkikkertje, in de vorm van een pilletje, uitkomst. Hij haalde de finish en kan zodoende gesponsord bedrag van € 400 doneren aan Make-A-Wish.

Te warm

Brand was op dinsdag 17 juli samen met 11 andere lopers aan de 102e editie van de Nijmeegse 4 daagse begonnen. Zoals de voorgaande weken in Nederland al het geval was bleken de weergoden ook tijdens deze week de wandelaars goed gezind te zijn; eigenlijk iets te warm om een dergelijke prestatie te verrichten. De andere lopers die deelnamen waren naast mijzelf (27e), mijn broer Kees (14e), zijn dochters Diana (11e) en Marcella (10e), Kees Stuivenberg (8e), Geke van Ruiswijk (1e) allen uit Veenendaal, Bert van Dijk (20e), Peter van den Brink (12e), Benno van den Brink (3e) allen uit Amerongen en Marja Bosje (10e) en Stephanie Roosendaal (1e) beiden uit Wijk bij Duurstede.

Dag van Elst

De eerste dag was de route die aangeduid wordt als de dag van Elst. Voorgaande jaren werd de route dusdanig gelopen dat aan het einde pas de dijk vanaf Oosterhout naar Nijmegen genomen werd. In 2006 ging het echter op deze route, ook door de hitte van die dagen, op de eerste dag mis waardoor er twee doden te betreuren vielen. Sinds vorig jaar wordt de route omgekeerd gelopen zodat de beruchte dijk al direct aan het begin van de ochtend genomen moet worden waardoor de temperatuur dikwijls nog gunstig is voor het wandelen.

Nu de route verlegd is geeft dat in de ochtend zeker verlichting voor het gros van de wandelaars maar aan het einde van de dag moet je toch weer die vermaledijde Waalbrug oversteken en verlang je sterk naar het einde van deze eerste lange dag. Natuurlijk moet er tijdens deze dagen ook gezorgd worden voor het nodige eten en drinken. Los van het feit dat er van alles langs de route te koop is, wordt ook het een en ander van huis meegenomen. Een gezamenlijke pot, die beheerd werd door Bert van Dijk, bracht langs de route uitkomst met koffie, soep en andere nuttige eet- en drinkwaren. Een baan als gediplomeerd fourageur zou hem zeker niet misstaan.

Dag van Wijchen

De tweede dag was de dag dat Wijchen een aantal keren werd doorkruist waarbij uiteindelijk op deze zogenaamde roze woensdag de binnenstad van Nijmegen weer werd bereikt. Daar was het een gekkenhuis van mensen, allen gekleed in roze en wel of niet homo/lesbienne/transgender, die de show stalen. De zusjes Diana en Marcella Bos hadden elke dag een verschillende outfit aan en dus op deze dag shirtjes, rokjes en hoofdbedekking van deze kleur. Op donderdag, de route van de zeven heuvelen, waren ze bijvoorbeeld gekleed in een bolletjestrui.

Dag van Groesbeek

De derde dag wordt wel de dag van Groesbeek genoemd. Via Plasmolen, Molenhoek gaat het richting Groesbeek en de Zevenheuvelenweg. Velen hebben moeite om deze route vanwege het geaccidenteerde terrein te wandelen maar Kees Stuivenberg, herkenbaar aan zijn karakteristieke loop en dito bruine hoofddeksel, bestreed de heuvels met verve en vloog de heuvels met zichtbaar enthousiasme en jeugdig, voor zover we dat van hem nog mogen zeggen, elan op. Deze derde dag is in mijn beleving de mooiste dag. Vooral op de Zevenheuvelenweg staat een heel leger aan belangstellenden, caravan aan caravan, om de wandelaars bij wijze van spreken de heuvels op de duwen.

Ook heeft deze dag wel iets plechtigs. Op de televisie werd aan de wandelaars gevraagd wie de ´echte helden´ van Groesbeek waren. Dat zie je als je de Canadese begraafplaats aan de Zeveneheuvelenweg bezoekt en de grafstenen bekijkt van de jonge soldaten die voor onze vrijheid zijn gestorven. Om dit besef te laten doordringen zou het eigenlijk een verplicht karakter moeten hebben voor scholieren om een dergelijke begraafplaats eens te bezoeken. Biedt wat meer persoonlijke beleving dan het oneindig staren op een I Phone of je al een ´like´ van een vriend of vriendin hebt gehad. Om de rust te bewaren is door de 4 daagse leiding besloten om de herdenking op de begraafplaats niet meer tijdens de derde wandeldag te doen maar op de maandag voorafgaand.

Doortocht in Cuijk

De vierde dag is herkenbaar aan de doortocht in Cuijk waarbij de door het leger aangelegde pontonbrug over de Maas overgestoken moet worden. Binnen onze gelederen was ook een militair, Benno van den Brink, aanwezig. Hij liep voor het eerst de vierdaagse met van rijkswege verstrekt schoeisel en dat is hem niet erg goed bevallen. Hij kreeg dus van rijkswege 'betaalde' blaren die hem een plezierige wandeling enigszins vergalden. Gelukkig kreeg hij regelmatig bijstand van zijn vader, Peter van den Brink, die zelf de vierdaagse, los van brandende voeten, prima doorstond. Ook een ander lid van het groepje had het moeilijk.

Last van blaren

De voor de eerste keer wandelende Stephanie Roosendaal kreeg erg veel last van blaren waardoor de tijd dat gefinished diende te worden enkele keren in gevaar kwam. Als een moederkloek waakte haar moeder Marja Bosje over haar en mede door de onverzettelijkheid van Stephanie wist ze de klus te klaren en mocht ze het kruisje aan het eind van de tocht ontvangen. Nu kwamen de tranen van geluk tevoorschijn. Mijn broer Kees Bos liep de tocht weer op de voor hem gebruikelijke wijze. Stoicijns zijn stappen maken en zo nu en dan gebruik makend van een signaalfluit om de weg vrij te maken. Dit leverde regelmatig koddige situaties op van wandelaars die vlug aan de kant sprongen. Ikzelf heb ook een redelijk goede tocht gewandeld. Natuurlijk voel je de nodige pijntjes en zijn er wat lastige belemmeringen aanwezig maar daar is doorheen te lopen en neemt het mentale gedeelte de overhand van het fysieke.

Niet iedereen

Helaas heeft niet iedereen de eindstreep mogen halen. Geke van Ruiswijk die ook voor de eerste keer liep, ondervond zodanig ernstige voetproblemen dat ze op de derde dag, na 4 kilometer na de start, de strijd heeft moeten opgeven. Ze hoopt volgend jaar, met mogelijk een iets betere voorbereiding, het fel begeerde kruisje wel te mogen ontvangen. Want felbegeerd is dat kruisje; zijnde een Koninklijke onderscheiding.
Want wie herinnert zich niet de begrafenis van onze, eerst verguisde maar daarna door het Nederlandse volk in de harten gesloten, Koninklijke hoogheid Prins Claus. De door hem verkregen medaille, na de door hem voltooide wandeling, lag prominent naast de aan hem verleende andere onderscheidingen op zijn rouwkist. Degene die deze tocht der tochten ooit heeft gelopen en volbracht mag wel degelijk trots zijn op de door hem/haar verrichte prestatie!

Meer berichten

Shopbox