Logo rijnpost.nl


Een mooi en fleurig boeket voor de vrouw die al jaren speciale broodjes smeert. Nettie van Eden geeft haar deze bos.
Een mooi en fleurig boeket voor de vrouw die al jaren speciale broodjes smeert. Nettie van Eden geeft haar deze bos.

'Donder-op-broodjes' van tante Mien

Door Anne Slok, Oud Veenendaal
Veenendaal - In deze rubriek verhalen we historie van Veenendaal, maar wat als je een voordeur open doet en regelrecht 1963 binnen stapt? Het is zaterdagavond 6 januari, buiten is het koud en ik kijk door de half gesloten gordijnen naar binnen. Engelbert Humperdinck zingt zijn "Release me and let me go". Het hele café zingt mee. Ik stap 't Huchie aan de Nieuweweg binnen, daar waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Waar Veenendaal nog echt een dorp is...

Door Anne Slok, Oud Veenendaal
Veenendaal - Ries van Dijk en Nettie van Eden, de nicht van Siem Gerritsen, staan achter de bar. Het is er gezellig.

Een grote schaal met twee soorten worst, dik gesneden, en blokjes kaas staat uitnodigend klaar, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Iedereen neemt wel wat.

Ries knikt naar me en ik kijk vol verbazing achterom.

Tante Mien?

Daar zit een vrouw die ik zeker 40 jaar niet gezien heb. Toch herken ik haar direct en vraag aan Ries: "Is dat tante Mien?" "Ja" zegt Ries, "en we hebben een verrassing voor haar vanavond, let maar op".

Ik pak een stoel en ga naast tante Mien (Leppers) zitten. Ook zij herkent me meteen. Hemelsbreed woonden we vroeger nog geen 200 meter bij elkaar vandaan.

Mien op de Vendelseweg en ik in de Oranjestraat. We praten wat over vroeger en dan vertel ik waarom ik in 't Huchie ben.

Koffie en broodjes

Elke zaterdagavond, zo rond één uur, kan je tante Mien vinden in de keuken van het oudste café van Veenendaal. Al meer dan 10 jaar verzorgt ze op deze avond koffie en broodjes.

"De meeste bezoekers hebben een paar biertjes of borrels op". vertelt ze.

"Dan hoor je pas weg te gaan als je wat stevigs in je maag hebt. En omdat het aan het einde van de avond is noemt iedereen het de donder-op-broodjes-van-tante-Mien".

"Maar", zo vertelt ze verder, het is wel de bedoeling dat je er maar één pakt".

"Blijft er over, dan mogen ze gewoon opgemaakt worden hoor".

Het loopt naar de klok van één uur en tante Mien komt met een dienblad vol bekers dampende koffie uit de keuken.

Even later gevolgd met een grote schaal bolletjes ham en kaas. De meeste bezoekers maken dankbaar gebruik van het aangebodene.

Er blijven wat broodjes over en die worden op de bar gezet. Ook die zijn even later opgegeten.

Boeket bloemen

Voor tante Mien, die deze maand 69 wordt, kan gaan zitten wordt ze door Nettie van Eden staande gehouden.

Ze krijgt namens de eigenaren en het personeel een groot boeket bloemen aangeboden als dank voor haar belangeloze inzet in de afgelopen jaren.

Nettie bedankt haar hiervoor en ik zie dat tante Mien door alles zichtbaar geroerd is.

Bezoeker

Als de rust is weergekeerd praat ik nog even met haar. Ze vertelt dat er eens een bezoeker was die het niet zo breed had.

"Ach, hij vroeg of hij een broodje mee mocht nemen voor morgenvroeg. Hij had geen eten in huis".

"Nee, zei ik, daar kunnen we niet aan beginnen." Maar ben gauw even de keuken in gegaan en heb twee broodjes in een plastic zakje gedaan.

Hij heeft ze wel in zijn jaszak gevonden".

Als ik de deur uit loop klinkt uit het café "Het is tijd, de hoogste tijd….", het bekende lied van André Hazes dat het einde aankondigd van menig gezellig feest. Voor iedereeen i8sn het dan ook duidelijk om aanstalten te maken om op te stappen. De cafébazen of andere organiserenden willen immers ook redelijk op tijd in bed liggen.

Maar of de bezoekers deze boodschap, samen met de donder-op-broodjes-van-tante-Mien direct opvolgen? Ik heb mijn twijfels. Het is er nog steeds gezellig als ik op de fiets stap...

reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox