Logo rijnpost.nl


Column 'Toveren...'

Door Lilian Steensma

Het is zondagmiddag en ik ga naar JE Theetafel om daar te helpen tijdens de eerste 'ontmoeting op zondag' georganiseerd door Stichting Goed voor Elkaar in Veenendaal, bedoeld voor mensen die zich eenzaam voelen. Buiten is het koud, maar binnen brandt de kachel. De geur van koffie en cake bepaalt de sfeer: huislijk en gezellig. Ik hang mijn jas op en neem plaats aan een tafel in de hoek. Mijn tafelgenoten zijn stuk voor stuk een aantal decennia ouder dan ik. Een interessant gezelschap, dat voel ik direct. Als de koffie op is, krijg ik als tafeldame een stapel kaartjes met gespreksvragen aangereikt. Niet dat het gesprek aan onze tafel ook maar één tel stilviel, maar het is wel erg leuk. De kaartjes geven het gesprek een andere wending. 'Wat zou u toveren, als u toveren kon?' lees ik voor. Ik kijk naar de mevrouw naast mij. Ze vertelde me zojuist dat ze een longcapaciteit heeft van minder dan vijftig procent. Ik denk dus gelijk te weten wat zij toveren zou: gezonde longen. Maar, nee… De mevrouw moet vrij lang nadenken over de vraag. 'Nou…', zegt ze tenslotte: 'eigenlijk heb ik alles wat mijn hartje begeert. Ik zou niet weten wat ik toveren moest.' Ik val stil van verbazing. 'Maar… die longen dan?' vraag ik. 'Zou u geen nieuwe longen toveren?' 'Ach kind, nee. Die longen horen bij mij. Nee hoor, 't is goed zo…' En ze kijkt er oprecht tevreden bij. Ik voel zowel verbazing als milde schaamte. Vraag mij wat ik toverde als ik kon, en ik noemde een hele waslijst. Maar deze mevrouw die écht wat te wensen heeft, zou niets toveren als ze toveren kon. Ik ben er een beetje stil van. Er zitten nog meer leuke vragen tussen. De kaartjes brengen het gesprek van droomhuizen op onderduiken in de oorlog en van complimenten krijgen op flirten tijdens het huwelijk. En mijn gevoel deint op de golven van het gesprek mee. Ik voel me ontroerd, verbaasd, vermaakt en vertederd. De tijd vliegt. Eerder dan ik zou willen, fiets ik naar huis. Ik betrap mezelf op een brede, aanhoudende glimlach. Ik voel me rijk. Rijk, omdat deze mensen hun verhalen met mij wilden delen. Verhalen die te mooi zijn om niet te worden gehoord. Zonde dat in Veenendaal zoveel mensen eenzaam zijn. Het is niet nodig. Omzien naar elkaar kost niks. Alleen een beetje tijd. En het levert waarschijnlijk meer op dan je vermoeden zou. Een rijke schat aan wijsheid. De dames achter Goed voor Elkaar hebben dat begrepen. Mooi! Van delen word je rijk.

Reageer als eerste
Meer berichten