Logo rijnpost.nl


Foto: Job Verberne

Lampegiet

'Oh, heerlijk! Het is bijna Lampegiet!' verkneukel ik me als we op kantoor aan de koffie zitten. De collega die deze zomer van Amsterdam naar Veenendaal verhuisde, kijkt me vragend aan: 'Lampegiet?' 'Ja! Lampegiet,' roep ik enthousiast. Of ze wil of niet, ik besluit haar grondig te introduceren in dit geweldige stukje Veens cultureel erfgoed. Ik ben in m'n element.'Ken je Sint Maarten?' vraag ik. 'Daar lijkt het een beetje op. Lampegiet stamt uit de periode waarin het heel vroeger in de oude sigarenfabrieken te donker werd om zonder kunstlicht te kunnen werken. Een periode waarin ook de straatlantaarns weer werden aangestoken. Het is eigenlijk een soort feest van het licht. En dat vieren we met optochten en verklede kinderen op de maandagavond die het dichtst bij 17 september ligt.' Ik vertel over papieren lampionnetjes en over waxinelichtjes die wegens brandgevaar werden vervangen door elektrische lampjes. Het water loopt me in de mond als ik uitleg dat geen Lampegiet compleet is zonder kaneelbeschuitjes en warme chocolademelk. Ietwat aarzelend neurie ik het liedje dat ik vroeger luidkeels mee blèrde: 'Tis van d'n aovond Lampelietjiesavond! Falderareriere, falderalderaore…' De herinnering aan de keren dat de vaders uit onze straat een aanhangwagen versierden, waar wij als verklede buurkinderen op mochten zitten, vertedert me. Bij Lampegiet hoort ook vuurwerk. Geen harde knallen, maar sissers. Na afloop fikkie stoken achter de schuur, dat was toch wel een hoogtepunt. Bij Lampegiet hoort ook muziek. Zonder muziek geen volksfeest. De Scheepjesworlharmonie en Caecilia bezorgen mij met Lampegiet nog altijd een verrukkelijk soort kippenvel.
Natuurlijk waren er ook Lampegietersavonden die volledig in het water vielen. Letterlijk. Avonden waarop mijn hoedje van crêpepapier onuitwisbare herinneringen achterliet in mijn verkleedkleren. Avonden waarop grote jongens rellen schopten waar de politie aan te pas moest komen.
Maar daardoor laat ik me het geluksgevoel dat bij Lampegiet hoort niet afnemen. Een geluksgevoel dat ik graag deel. Ik gun het iedereen. Ook mijn collega uit Amsterdam. Ik hoop dat het me is gelukt om iets van mijn enthousiasme over te brengen. Ik denk het eigenlijk wel.
Nog maar een paar nachtjes slapen…

Reageer als eerste
Meer berichten