<p>Huisartsen Nico Wolswinkel (links) en Ja&iuml;r van Rhenen.</p>

Huisartsen Nico Wolswinkel (links) en Jaïr van Rhenen.

(Foto: Rick Praamstra)

‘De verloren zoon’ verbindt Veenendaalse huisartsen

Veenendaal - Nico Wolswinkel (64) nam begin april na ruim dertig jaar afscheid als praktijkhouder van huisartsenpraktijk Vondellaan. Jaïr van Rhenen (36) neemt zijn plaats in. De huisartsen verschillen, maar vinden elkaar in zingeving.

Door Rick Praamstra

Op de behandelkamer van Wolswinkel hangt een reproductie van ‘De verloren zoon’ van Rembrandt. Deze hangt er niet zomaar, het illustreert iets over het geloof van de huisarts en de invloed die het heeft op zijn werk. Wolswinkel: “Het schilderij zegt wat over het vaderschap van God; dat je altijd vertrouwen in Hem mag houden. Het is een teken van hoop.”

Geloof

Van Rhenen laat de reproductie hangen, want - naast dat hij het een mooi schilderij vindt - meent ook hij dat het geloof een extra dimensie geeft aan zijn vak. “Sommige mensen zijn erg bang voor de dood en raken daardoor in een isolement. Ze zijn soms ook boos op God. Het schilderij staat voor zoveel moois; zoals een vader die altijd klaar staat voor zijn kinderen. Met mijn christelijke achtergrond snap ik dat en ik kan ik het met patiënten hebben over de rol die het geloof in hun leven speelt.”

Toen Wolswinkel in 1989 samen met Jan Rijken (in 2015 neemt zoon Hugo zijn plek over) de praktijk aan de Vondellaan startte was de rol van de huisarts heel anders dan nu. “Ik deed bijna alles zelf en als dokter leverde je een-op-eenzorg. Zo deed ik ook nog bevallingen. Tegenwoordig wordt de huisartsenzorg echt verzorgd door een team met praktijkondersteuners en praktijkassistentes.
Nadeel is dat ik niet altijd afweet van het totale plaatje van patiënten. Maar de totale kwaliteit van de zorg is sterk verbeterd. Huisartsen die nu beginnen, komen ook veel beter beslagen ten ijs omdat het nu een driejarig opleiding is en in mijn tijd maar één jaar.”

Samenwerking

Van Rhenen heeft samenwerking tot zijn prioriteit gemaakt. “Naast het contact met patiënten kijk ik daar het meest naar uit. Als ik kijk naar de samenwerking met Hugo: we werken allebei vanuit onze passie voor het werk en werken vanuit een visie. We zouden bijvoorbeeld graag meer inzetten op preventie. Ik heb een prettig team en kijk ernaar uit om samen te werken met Hugo.”

Cultuurverschil

Dat samenwerken hard werken is, merkte de arts toen hij in 2012 na een opleiding als tropenarts afreisde naar Lesotho en na een intensieve anderhalf jaar weer terugkeerde naar Nederland. “Ik had al jong de ambitie om naar Afrika te gaan, maar de werkelijkheid bleek zwaarder dan gedacht. Ik werkte op een gegeven moment geïsoleerd. Samenwerken was lastig door het medisch systeem daar en de culturele verschillen: ‘in het Westen doe je het zo, maar in Afrika doen we zo’.”

Voldoening

Een teleurstelling wil Van Rhenen het niet noemen. “Zeker niet. Je gaat wel anders kijken naar je eigen inbreng omdat je systemen niet snel verandert. 

‘Het is een ander laatste jaar geworden dan ik verwachtte’

Ik kijk vooral met voldoening terug op de personen die ik heb kunnen helpen. Je zag de patiënten zelden terug en wist vaak niet direct het resultaat van je handelen. Maar als ik eens in een dorpje verderop was, kwamen mensen naar me toe om me te bedanken. Daar doe je het voor.”

Vertrouwen

De Austerlitzer kan als huisarts in Nederland meer invloed uitoefenen op zorg. “Ik start hier met veel enthousiasme en kijk uit naar het patiëntencontact. Ik wil dichtbij mijn patiënten zijn; ik hoop dat ze vertrouwen in mij krijgen en dat ik ze echt kan helpen.”

Wolswinkel koesterde in al die jaren eveneens het patiëntencontact. “Het was mooi om samen met ze op te trekken. Ik ben met families meegegroeid; ik heb bevallingen geleid en sommige van die kinderen zijn nu volwassen en zelf zwanger. Het was een voorrecht om dicht in het leven van al die mensen te komen.”

Helemaal stoppen doet de Veenendaler niet; hij blijft als waarnemer betrokken bij de huisartsenpraktijk, met als voordeel dat hij zich volledig kan focussen op de zorg en al de organisatie en het geregel nu aan Van Rhenen en Rijken kan laten.

Kick

Het is een vreemd laatste jaar geworden door corona. Het virus had echter geen invloed op zijn beslissing om te stoppen. Die had hij bijna twee jaar geleden op vakantie in Kroatië al genomen. “Het is een ander jaar geworden dan ik verwachtte. Door corona ontstonden er vervelende dingen, maar ik heb geen vervelend jaar gehad. Je maakte nieuwe dingen mee en dat zorgde voor uitdagingen. Het gaf ook een professionele kick.”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden