<p>Aart Aalbers.</p>

Aart Aalbers.

(Foto: Jan van den Brink)

Column Aart Aalbers: ‘Een dagklok ... !’

‘’Het meest uitgesproken woord in 2020, maar ook in 2021, zal corona zijn. De gevolgen van een quarantaine en het hebben van corona zijn soms veel groter dan je denkt. Tenminste dat is mijn ervaring van de laatste weken. Ik spreek niet zo luchtig meer over corona. We proberen allemaal de dans te ontspringen. Ook ik. Mondkapje op, afstand houden, minder bezoekjes afleggen et cetera. Totdat ... ja, totdat mijn thuiswerkende zoon op een maandagochtend tegen me zegt. ,,Ik voel me niet helemaal lekker.” Tijdens de lunch gaat hij voor de zekerheid apart zitten. Je weet immers maar nooit. ’s Middags werd de verkoudheid erger en belde hij de GGD voor een coronatest. Dinsdag kon hij al terecht. We moesten daarna met z’n drieën in quarantaine wachten op de uitslag. Hij bleek positief… en wij bleven gevangen in ons eigen huis. Niet wetend voor hoe lang. We hielden afstand, deurkrukken werden gereinigd et cetera. Echter tevergeefs! Binnen enkele dagen kreeg ook mijn vrouw dezelfde verschijnselen en vrijdags was ik aan de beurt. Na vier dagen knapte ik alweer op. Blij dat ik was. Ik kende namelijk een aantal mensen die met benauwdheidsklachten waren overgebracht naar een ziekenhuis.

Na drie dagen sloeg de koorts echter weer toe. Dag in dag uit. Gelukkig kreeg ik geen benauwdheid en had ook nergens pijn. Boodschappen werden door familie en bezorgdiensten voor de deur gezet, bekenden en (klein)kinderen kwamen even door het raam zwaaien, soms ging de deurbel en stond er fruit voor de deur. Heel apart allemaal. We konden bellen en via facetime de kleinkinderen zien maar dan nog vereenzaam je. Mijn moeder was al langer ernstig ziek. Ze was binnenshuis nog wel actief en kookte en verzorgde haar planten. Tijdens mijn koortsperiode werd ze benauwd. Mijn zussen gingen naar haar toe en hielden mij telefonisch op de hoogte. Ze stierf nog diezelfde avond. Ik mocht als coronapatiënt de gehele week niet komen. Velen roepen… ‘het is maar een griepje’ maar als je op zo’n moment thuis zit terwijl er van alles geregeld moet worden en je mag er niet komen omdat je besmettelijk bent… dan is corona ineens geen griepje meer! Hoewel nog koorts, bracht mijn vrouw mij met de auto naar het ouderlijk huis en kon ik moeder door het raam heen opgebaard zien liggen. Ook tijdens de begrafenis had ik nog steeds koorts maar mocht, los van de stoet als een soort melaatse, met een mondkapje op in de buurt van het graf staan. Ook dat is corona. Nee, van de avondklok heb ik nog weinig last gehad.
Met twintig dagen ziek zijn en daarvoor nog een aantal dagen in quarantaine hadden wij wekenlang een dagklok!’’

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden