<p>De ultieme kerstgedachte in een aangrijpend en waargebeurd kerstverhaal. (Foto: Ad Velders)</p>

De ultieme kerstgedachte in een aangrijpend en waargebeurd kerstverhaal. (Foto: Ad Velders)

(Foto: Ad Velders)

'In mijn ooghoeken zag ik een oude man'


Waargebeurd kerstverhaal door Anne Slok


‘’Het is nu zo’n dertig jaar geleden, een week voor kerstmis was ik op klantbezoek in Ierland. Daar kwam ik hem tegen in een vervallen eethuisje vlak bij de haven van Cork. Binnen was het niet echt warm.

Ik schatte de man die alleen aan een ongezellig tafeltje zat op een jaar of 60. Hij zag er oud en vermoeid uit. Hij had slappe friet en een broodje op zijn bord liggen. Een glas verschaald bier om de smaak weg te spoelen. Hij was niet alleen. Zijn gezelschap? Zijn verzonken gedachten. Ik schoof bij hem aan.
Hij keek me aan met een onverwachte krachtige blik, maar zijn rooddoorlopen ogen verraadden langdurig alcoholgebruik. Ik stelde me voor en hij deed hetzelfde. “Liam” zei hij, “tenminste zo word ik genoemd. Mijn echte naam doet er al lang niet meer toe”.
Ik bestelde twee glazen Guinness en vroeg hem wat hem bezig hield. Hij pakte een verfrommelde brief uit zijn jaszak en liet het me lezen.
“Mijn vader is overleden en wordt morgen begraven. Volgens mijn moeder was hij ziek en kon niet meer beter worden. Alleen, ik ga er niet naar toe”.

Hij keek me aan en zei: “Ik ben als jonge kerel met een boot meegegaan naar Amerika. Net als veel andere Ieren. Heb daar mijn geluk gezocht.
Wat ik gevonden heb? Ik denk de duistere kant van mezelf. Zakkenrollen, oplichten en inbreken. Daar heb ik geld mee verdiend. Veel geld.
Ik heb een vrouw leren kennen en dacht dat mijn geluk niet op kon. Maar ze was op mijn geld uit.”

Hij vertelde me hoe ze hem om de tuin leidde en zelf werd bedrogen. Uiteindelijk kwam hij in de gevangenis terecht.
“Ik ben er al weer een poosje uit en werkte als keukenhulp. Ongunstige uren en weinig verdienen. In al die jaren heb ik nooit contact gezocht met mijn ouders.

Tot ongeveer een maand geleden toen ik in een vlaag van emotie, mijn oudste broer liet weten waar ik woonde en kreeg prompt dus deze brief van mijn moeder”.
Zijn ogen waren vochtig geworden en had het er moeilijk mee.
We dronken nog wat, maar het liet me niet los. Ik stelde voor om morgen met hem mee te gaan naar Baltimore, zijn geboortedorp en waar morgen zijn vader begraven zou worden. Ik merkte dat hij in dubio stond.
Uiteindelijk gaf hij toe en ik zou hem de volgende dag ophalen.
Ik had mijn twijfels of hij de volgende dag op de afgesproken plaats zou staan. Natte sneeuw viel uit de lucht en het was nog steeds koud.

In de auto was het echter aangenaam. Na een half uur kwamen we via binnenwegen aan in zijn geboortedorp. Liam moest en zou eerst langs één van de twee lokale pubs om zich moed in te drinken.
De pub was versierd met kerstballen die de beste tijd hadden gehad. Toch was het er aangenaam. De man achter de tap herkende mijn reisgenoot en vroeg wat hem dreef.
Hij had het nieuws van het overlijden van zijn vader nog niet gehoord. Maar hij was oprecht blij dat Liam de stap had gezet om dan in ieder geval nog zijn moeder en broer te ontmoeten.

Ook bij Liam bungelden de tranen over
de wangen


We reden verder en kwamen aan bij het oude boerderijtje wat Liam ‘thuis’ noemde. We stapten uit de auto en liepen naar de achterdeur.
Voor we naar binnen konden ging de deur open en kwam een oud vrouwtje, getekend door een hard leven, naar buiten. Ze huilde. Ook bij Liam bungelden de tranen over de wangen.
“Jongen...”. Meer kreeg ze niet over haar lippen. Ze omhelsden elkaar.
Met moeite begon ze te spreken: “Ik heb je zo gemist.
Heb tot God gebeden wat ik moest doen en de volgende dag heb ik je deze brief gestuurd...”.
Vanuit mijn ooghoeken zag ik een oude man in de deuropening staan.’’

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden