Psychiater Roubos: ‘Het is prachtig als je verandering ziet’


<p>Psychiater Jan Pieter Roubos.</p>

Psychiater Jan Pieter Roubos.

(Foto: )

Psychiater Roubos: ‘Het is prachtig als je verandering ziet’

Veenendaal - Iedereen krijgt er op een gegeven moment wel mee te maken: de gezondheidszorg. De Rijnpost portretteert in een serie de Veense gezichten in deze sector. Vandaag is psychiater Jan Pieter Roubos (59) aan het woord. Hij vindt het bijzonder dat zijn patiënten hun intiemste gedachten met hem willen delen, maar zijn werk kan uitputtend zijn.

Door Rick Praamstra

Als kind bladerde Jan Pieter Roubos gefascineerd in medische encyclopedieën. Het was dan ook geen verrassing dat hij Geneeskunde ging studeren. Hij ging de studie in met de wens om chirurg te worden, maar als hij tijdens zijn studie in 1990 zijn militaire dienstplicht vervult en op de kazerne veel in aanraking komt met de psychische problemen van militairen, kiest hij voor een andere discipline.

Hij zag wat het dagelijkse werk van de dienstplichtigen, die niet voor dit werk kozen, soms met hen deed. “Ze kampten met ernstige heimwee, verveling en depressieve gedachten. Je moet heimwee en verveling echt niet onderschatten; ik zag mensen in een paar weken tien kilo afvallen van ellende. Verveling kan erger dan overbelasting. Het zorgt dat je te veel gaat piekeren, nutteloos voelt en somberte ervaart.”

Rustig luisteren

Na zijn militaire dienst volgt hij de opleiding voor psychiater en wordt hem een plek aangeboden bij kliniek de Fontein (nu Eleos geheten) in Bosch en Duin. Roubos weet al snel dat hij de goede keuze maakte “Ik merkte dat ik goed was in rustig luisteren. Bij psychiatrie draait het niet per se om de snelle oplossing’, wat bij veel medische specialismen wel zo is. Je neemt de tijd om erachter te komen waarom iemand bepaald gedrag vertoont. Ik vond en vind het bijzonder en ook soort van strelend dat men zoveel vertrouwen in jou heeft om zich helemaal open te stellen.”

Luisteren is de eerste stap, de patiënt begeleiden naar herstel de volgende. Dat probeert de psychiater door als het ware ‘naast de patiënten te staan’. “Je verdiept je in hen en gaat op zoek naar een uitweg. Je probeert iemand een bepaalde kan op te krijgen. Dat vraagt overredingskracht. Als mensen zeggen ‘ik wil dood’, wuif je dat niet weg en neem je zo’n gedachte serieus. Langzaam probeer je weer hoop te geven.”

Verantwoordelijkheid

Als psychiater behandel je mensen die soms kampen met zware psychische problemen. Roubos erkent dat de verantwoordelijkheid als behandelaar zich weleens wreekt. “Het is een van de redenen dat ik wegging bij de Fontein; ik was verantwoordelijk voor de behandeling van een grote groep vooral jonge mensen die worstelden met gedachten aan zelfdoding of die zichzelf beschadigden. Dat zorgde bij mij wel voor een zwaar gemoed na een aantal jaren. Het kwam nogal eens voor dat ik op vrijdagmiddag naar huis ging met grote zorg of ik een bepaalde patiënt de week erop nog weer levend zou terugzien. De afweging wat dan te doen is ingewikkeld, want zomaar iemand vasthouden en opsluiten kan niet en helpt meestal ook niet. De vraag wat goede zorg is is in de psychiatrie vaak ingewikkeld.”

Sinds 2007 werkt de Veenendaler als psychiater bij de Marine. Hij ontvangt daar militairen uit de gehele krijgsmacht, dus ook vanuit de Land - en Luchtmacht en Marechaussee. Dit werk is ‘luchtiger’ dan zijn werk bij de kliniek, meent hij. Hij ontvangt vooral militairen met overbelasting, depressie en adhd. Hij vindt zijn werk ‘bevredigend’. “Ik werk samen met een deskundig en enthousiast behandelteam. We hebben het gezellig met elkaar. Militairen zijn ook een prettige doelgroep; ze zijn vrij direct, weten hoe ze hun leven willen inrichten en hebben een nuchtere inslag.”

Trauma

Een klein deel van de militairen die hij ontvangt kampt met trauma’s, bijvoorbeeld PTTS. In de media krijgen deze voorbeelden echter veel aandacht zoals in de televisieserie ‘Beau en de Veteranen’, waarin defensie er niet zo best uitkomt. Deze beeldvorming zorgt voor irritatie bij Roubos. “Dat is echt flink overdreven. Het is absoluut waar dat hier vroeger weinig aandacht voor was, maar de afgelopen tien, vijftien jaar is dat echt veel verbeterd. Ik maak me daar wel chagrijnig over ja. Éen telefoontje naar het veteraneninstituut of GGZ en de zorg komt op gang.”

Zowel bij de kliniek als bij de krijgsmacht kon en kan hij genieten als hij herstel ziet bij de mensen die bij hem onder behandeling zijn. “Dat is prachtig. Dat is de reden waarom psychiaters het werk ook volhouden: als ze zien dat mensen weer genieten van het leven, dat ze voorheen met iedereen ruzie maakte, maar nu veel minder, dat men weer naar buiten durft te gaan. Ja, dat zijn mooie veranderingen.”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden