In Hospice Berkenstein in Veenendaal is luisterend oor van belang


Annemarieke Roubos voor Hospice Berkenstein
Annemarieke Roubos voor Hospice Berkenstein (Foto: Rick Praamstra)

In Hospice Berkenstein in Veenendaal is luisterend oor van belang

Veenendaal - Iedereen krijgt er op een gegeven moment wel mee te maken: de gezondheidszorg. De Rijnpost portretteert in een serie de Veense gezichten in deze sector. Vandaag is verpleegkundige Annemarieke Roubos van Buurtzorg Veenendaal aan het woord. Zij werkt in Hospice Berkenstein in Veenendaal waar zij waardevolle gesprekken heeft met mensen die toeleven naar hun overlijden.

Door Rick Praamstra

Regelmatig maakt Annemarieke Roubos mee dat mensen die verpleegd worden in Hospice Berkenstein verbaasd zijn over de liefdevolle zorg die ze ontvangen. Ook familie heeft regelmatig andere verwachtingen. Berkenstein leunt naast verpleegkundigen als Roubos vooral ook op vrijwilligers. “Zij hebben alles voor de cliënten over. Het is mooi dat ik daar een onderdeel van mag zijn.”

Berkenstein huist sinds 2005 in een oud boerderijtje in Veenendaal-West in een groene en rustige omgeving. Er is plek voor drie cliënten die hier vierentwintig uur per dag palliatieve zorg ontvangen en is de enige hospice in heel Veenendaal. De hospice biedt een soort thuiszorg wanneer dat voor cliënten in hun eigen thuissituatie niet meer mogelijk is.

Sinds de start in 2005 verpleegt Roubos bij Berkenstein. Zij vindt de palliatieve zorg - zorg aan mensen die terminaal zijn - ‘hele mooie zorg’. “Je kunt veel betekenen voor iemand in zijn of haar laatste levensfase. Ik draag er graag aan bij dat alles zo goed mogelijk verloopt, men goed afscheid kan nemen van de naasten en dat de naasten ook weer met een goed gevoel verder kunnen.”

Verrast

In die vijftien jaar heeft de Veense veel situaties zien voorbijkomen; mensen die binnen het uur na aankomst al overleden, maar ook ernstig zieken zien opbloeien. Ze ontmoette mensen die berusten in hun naderend sterven, maar ook opstandige cliënten die nog niet toe waren aan hun einde. “Ik vind dat bijzonder. Geen één mens is hetzelfde. Je moet ook niet gaan denken dat je het allemaal wel precies weet. Dan werk je op de automatische piloot. Ik word nog steeds verrast.”

Naast haar verpleegkundige taken, is luisteren naar de bewoners van Berkenstein misschien wel het belangrijkst. “In gesprekken vraag ik wat hen bezighoudt, waar ze zich zorgen over maken. Eerst kon ik niet geloven dat ze daar iets aan hadden. Maar in de loop de jaren heb ik geleerd dat het zo belangrijk is dat er naar hen geluisterd wordt en dat hun angsten serieus genomen worden.”

Confronterend

De gesprekken die Roubos voert, kunnen confronterend zijn. “Hun angsten zijn ook mijn angsten. Ik zal ook ooit sterven. Veel cliënten waren van mijn leeftijd (54 jaar) en hebben jonge kinderen. Dan zijn je gedachten bij je eigen kinderen en hoop je dat zij dit nooit hoeven mee te maken.”

Sterfgevallen waarbij jonge kinderen in het spel zijn, grijpt haar als moeder van drie dochters altijd het meest aan. “Het is dan moeilijk om afstand te houden, want het lijkt veel op mijn eigen situatie.” Een overlijden van iemand die ze met hart en ziel heeft verpleegd went nooit. Maar na dertig jaar kan ze er goed mee omgaan. Hoe anders was dat toen ze voor het eerst als verpleegkundige een overlijden meemaakte. “Ik vond het indrukwekkend. Ik moest de familie opvangen; ik dacht echt ‘wat hebben ze aan mij’. Maar ze waren heel dankbaar voor de zorg en aandacht. Ik heb toen echt wakker gelegen.”

Het stervensproces kan confronterend zijn, maar is ook een leerproces. “Ik heb ontzettend veel geleerd en ik blijf leren. Iedereen is anders: er zijn ouderen die overlijden en die zeggen dat ze een mooi leven hebben gehad en vrede hebben met hun sterven. Maar ook bij jongere mensen, waarvan je verwacht dat ze opstandig zijn, zie ik vaak dat er vrede is. Dan denk ik bij mezelf ‘ik hoop ook ooit vrede te hebben met mijn overlijden’.”

Waardevol

Roubos is getuige van het verdriet van de nabestaanden, maar ziet ook van nabij de waardevolle momenten. “Er gebeuren ook heel mooie dingen. In de laatste fase van iemands leven zie je de familie dichterbij komen, zie je hoeveel ze van elkaar houden. Naasten zeggen soms dat ze nog nooit zo dicht bij hun moeder en vader waren.”

“Het mooiste van mijn werk is als ik zie dat mensen rustig overlijden en dat ze hun leven tevreden hebben kunnen afsluiten. Als ik daar een kleine bijdrage aan mag leveren, ben ik daar heel dankbaar voor.”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden