<p>Willem de Vos.</p>

Willem de Vos.

(Foto: Martin Brink)

Column Willem de Vos: ‘Lelijk woord’

‘’Het moet ruim dertig jaar geleden zijn, we zaten nog in de kleine kinderen. Vrienden van ons hadden een zoontje van anderhalf, met een vertederend blond koppie. Regelmatig stond hij voor hun huis te glimlachen naar de wat oudere fietsers die daar langskwamen. Ze zwaaiden naar hem en zeiden tegen elkaar ‘ach, wat een lief ventje!’. Maar zodra ze voorbij waren, riep hij hen een zelfverzonnen scheldwoord achterna. Dat zal ik hier niet herhalen. Deze gebeurtenis kwam boven, nadat ik een sympathiek contact had met een journalist over een vervelend probleem dat iedereen momenteel bezighoudt. Na een afsluiting met wensen over en weer voor het weekeinde en zelfs de net begonnen vakantie, verscheen een uur later een artikel in de betreffende krant waardoor het glazuur van mijn tanden sprong. Met een ronkende kop, een foto van ons schoolgebouw dat inmiddels gesloopt is, een tendentieuze sub-kop en een onzinnige opmerking in de eerste zin. Ik zal de naam van de regionale krant hier niet noemen. Hooguit geef ik prijs dat het beeldmerk een edelman op een steigerend paard bevat. Ik zal ook maar niet herhalen welk lelijk woord ik gebruikte.

Zo’n lokale krant als deze waarin deze column staat is de vriend van velen. Met niet al teveel 112-nieuwsberichten, maar meer weetjes over mensen, hun lief en leed, berichten over buurtinitiatieven, officiële openingen, onderwijsprojecten, milde columns en hier en daar een heleboel advertenties. Een krant met samenbindende werking, net zoals de lokale omroep Midland die heeft. Cement als het ware. Want gelukkig is er in het verspreidingsgebied van de Rijnpost meer dat ons bindt dan dat ons scheidt.
U gooit zo’n krant toch niet direct weg omdat er geen bloed vloeit op de voorpagina? Ik uitte mijn woede in een paar snedige appjes naar de journalist, en gaf hem een dikke onvoldoende (al wist hij vast niet dat het voor een cijfer was). Geen reactie.
Ik schreef een beleefd, maar niet mis te verstaan bericht via mail naar de redactie en de hoofdredacteur. Geen reactie. Ik stuurde eveneens via mail een ingezonden brief naar de journalist en de chef van de editie. Geen reactie.
Behalve dat de koppen ‘s avonds laat lichtjes bleken te zijn aangepast. Ik lees iedere ochtend misschien wel de beste krant van Nederland, met een mix van genoegen en een beetje gezonde achterdocht. Achterdocht omdat ik in een artikel over wat ik zelf heb meegemaakt altijd wel fouten ontdek.
En in mijn columns sluipt ook wel eens een onjuistheid. In het laatste boek van Franca Treur zegt een oom van de hoofdpersoon: ‘In de krant kloppen alleen de datum en de prijs.’ Dat wil ik niet geloven. En ik wil ook niet schermen met de kattenbak of de verpakking voor de vis.
Maar het zou wel helpen als redacties en journalisten van grote kranten bewuster bezig zijn met hun invloed op de samenleving.
Of is dat een lelijk woord?’’

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden